Poleski Park Narodowy

Brak pluginu Flash

 

Poleski Park Narodowy jest dla tego turysty, któremu do wypoczynku wystarczy śpiew ptaków, obserwacja ich lotu, tańca godowego i niezliczonej ilości gniazd oraz spacery przez bagienne lasy i moczary. Do parku najlepiej wybrać się jest wiosną lub wczesnym latem. Jak już będziemy w parku to koniecznie musimy przejść po drewnianej kładce wśród bagiennych lasów nad jezioro Łuckie, poobserwować ptaki podczas spaceru ścieżką przyrodniczą "Perehod" oraz wykąpać się w jednym z jezior w okolicy parku.

Poleski Park Narodowy położony jest w zlewni Bugu i Wieprza, w zachodniej części Polesia, którego zdecydowanie większa część znajduje się w granicach Białorusi i Ukrainy. Park utworzony został w 1990 r. w celu ochrony niezwykle cennych ekosystemów: bagiennych, torfowiskowych i wodnych. Cztery lata później do parku włączono: kompleks łąk zienkowskich i torfowisk niskich typu węglanowego ( Bagno Bubnów). Powierzchnia Poleskiego Parku Narodowego wynosi blisko 10 tys. ha. W 2002 r. utworzono międzynarodowy Rezerwat Biosfery „Polesie Zachodnie”, w obręb którego włączony został Polski PN. Mimo mało zróżnicowanego krajobrazu, teren parku charakteryzuje się bogactwem siedlisk i wysoką różnorodnością biologiczną. W parku znajdują się cztery jeziora: Łukie, Moszne, Długie i Kraśne. Jeziora są w zaawansowanej fazie zarastania, a trzy ostatnie otacza torfowiskowe pło (spleja). Największą wartość przyrodniczą stanowią zbiorowiska roślinności torfowiskowej, wykazujące duże podobieństwa do skandynawskiej lasotundry. We florze parku na szczególną uwagę zasługuje obecność aż 140 gatunków borealnych, stanowiących relikt epoki lodowcowej np.: wywłucznik skrętoległy, brzoza niska, wierzby lapońska i borówkolistna. Na torfowiskach rosną mięsożerne rosiczki, a w płytkich zbiornikach, żółto kwitnące, pływacze. W śród zwierząt wyróżnia się duża populacja żółwia błotnego oraz 146 gatunków gnieżdżących się ptaków, w tym 27 wodnych. Z przedstawicieli awifauny warto wymienić: błotniaka popielatego, sowę błotną, brodźca krwawo dziobego, cietrzewia, rycyka i kropiatkę. W niedostępnych bagiennych lasach olszowych, swoje gniazda zakładają żurawie. Bogato reprezentowane są również ssaki. W parku odnotowano obecność: jelenia, sarny, łosia, wilka, kuny, borsuka, jenota, lisa, tchórza, łasicy, wydry, gronostaja i licznych gryzoni. Liczność wielu z wymienionych wyżej gatunków roślin i zwierząt uzależniona jest od zachowania rozległych obszarów bagiennych. Ochroną rezerwatową w granicach parku objęte są: Jez. Długie, Jez. Moszne, Torfowisko Orłowskie, Durne Bagno i Bagno Bubnów.

W Załuczu Starym mieści się Ośrodek Dydaktyczno- Muzealny z bogatą ekspozycją przyrodniczą i kulturową. Podążając naszym szlakiem, zbliżamy się do granic Poleskiego Parku Narodowego pod Rozpłuciem i Lejnem oraz Zienkami, gdzie warto skręcić w prawo, w leśną drogę, by zobaczyć historyczny kurhan.